بجز اون یه نفری که میدونم کیه شمایی که این نوشته رو میبینی تو کامنتا یه نقطه بذار ببینیم چند چنده اینجا

انقدر قر و قاطیه که نمیدونم چیجوری بنویسم واسا بذار مرتبشون کنم بعد میام

هنوز از دست خودم عصبانیم اینکه آدم از دست خودش عصبانی باشه خیلی بدتره تا از دست یک نفر دیگه اینکه فکر کنی خیلی حواست به همه چی هست و بعد یهو ببینی که ای دل غافل چقدر راه رو اشتباهی رفتی میدونین اینکه وقتی چیزی رو که تو مغزتون فکر میکنین با چیزی که در واقعیت هست با هم مطابقت نداشته باشه این منو خیلی عصبانی میکنه ولی باز خداروشکر که یه قطب نما دارم تا راه رو عوضی میرم بهم اخطار میده. کی میخوام من پخته شم خدا میدونه پووووف.